Skip to content

Biografia

zdj. Agnieszka Zielińska/Recoveryoursight

Michał Zdunik (ur. 1990), dramatopisarz, reżyser, eseista, kompozytor muzyki teatralnej. Ukończył filologię polską na na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie jest teraz doktorantem (Instytut Literatury Polskiej). Studiuje także reżyserię na Akademii Teatralnej im. A.  Zelwerowicza w Warszawie.

Jest autorem dramatów – to m.in: Lalki (2010, publikacja w „Dialogu” 7-8/2010, prapremiera w Teatrze Witkacego w Zakopanem), przełożonego, wydanego i zrealizowanego we Francji (Lalki/Les poupéss Universitaires du Mirail, przekład: Kinga Joucaviel), Origami (2011, inspirowana Oziminą Wacłąwa Berenta, prapremiera: XII Dni Dramaturgi,  Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, reż. T.  Węgorzewski) i Aż do samego końca (prapremiera w Teatrze Polskiego Radia, PR I, reż. Julia Mark). Jego ostatnia sztuka to szczegółowa teoria życia i umierania (publikacja „Dialogu”, 5/2018), napisana w ramach Stypendium Artystycznego m.st. Warszawy na rok 2017. Tekst znalazł się w półfinale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej (2018). 

Reżyseruje spektakle dramatyczne (przedstawienia zrealizowane na podstawie dzieł T. Różewicza w OPT Gardzienice: Matka odchodzi, 2015, Świadkowie albo nasza mała stabilizacja, 2016), słuchowiska (2017, Gate 0 na podstawie własnego tekstu, Teatr Polskiego Radia, PR III, 2018, szczegółowa teoria życia i umierania, PR I), opery (2017, Francesco Cavalli, Il Giasone, TCN – AT Warszawa) oraz koncerty (Dobranoc na podstawie własnego scenariusza, Festiwal Gorzkie Żale – Nowe Epifanie, 2016). Obecnie pracuje nad filmową inscenizacją dramatu Pradziady Wojciecha Kuczoka, realizowaną w ramach cyklu „Teatroteka”.

Komponuje muzykę do spektakli dramatycznych i słuchowisk,  jest także autorem opracowań muzycznych.

Jest eseistą i krytykiem kulturalnym, pisze o literaturze, muzyce, filmie i teatrze. Swoje teksty publikował m.in w „Dwutygodniku”, „Ruchu Muzycznym” i „Teatrze”, a także w programach operowych i festiwalowych oraz katalogach wystaw. Jego teksty naukowe były umieszczane w periodykach literaturoznawczych i kulturoznawczych oraz tomach zbiorowych.

W 2017 roku opublikował monografię Teoria polskiego dramatu postsakralnego na przykładzie twórczości Stanisława Wyspiańskiego i Tadeusza Różewicza (Wydawnictwo: Wydział Polonistyki UW).

Był stypendystą Ministra Edukacji Narodowej (2007) i Krajowego Funduszu na Rzecz Dzieci (2008/09) oraz Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (2012/13), a także Rektora Uniwersytetu Warszawskiego.