Skip to content

Biografia

zdj. Agnieszka Zielińska/Recoveryoursight

Michał Zdunik (ur. 1990), dramatopisarz, reżyser, eseista, kompozytor muzyki teatralnej. Jest absolwentem polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim (2015) i reżyserii na Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie (2019).

Jest autorem dramatów – to m.in: Lalki (2010, publikacja w „Dialogu” 7-8/2010, prapremiera w Teatrze Witkacego w Zakopanem), przełożonego, wydanego i zrealizowanego we Francji (Lalki/Les poupéss Universitaires du Mirail, przekład: Kinga Joucaviel), Origami (2011, inspirowana Oziminą Wacłąwa Berenta, prapremiera: XII Dni Dramaturgii,  Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, reż. T.  Węgorzewski), Aż do samego końca (prapremiera w Teatrze Polskiego Radia, PR I, reż. Julia Mark) oraz szczegółowa teoria życia i umierania (publikacja „Dialogu”, 5/2018 i antologia Polska jest mitem, premiera Teatr Polskiego Radia).

W 2018 roku został laureatem  Nagrody Talanton za najlepszy debiut dramaturgiczny na antenie radiowej Jedynki. W uzasadnieniu napisano: Za umiejętność pisania o tym, czego nie widać. Za stworzenie własnego stylu, który łączy tradycję z nowoczesnością. Z kolei słuchowisko Szczegółowa teoria życia i umierania zdobyło Nagrodę Honorową im. Krzysztofa Zaleskiego za twórczość odrzucającą stereotypy i łatwe nowinki, umocowaną w pamięci i historii, dotyczącą problemów współczesności na XIX Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Telewizji Polskiej „Dwa Teatry – Sopot 2019”. Jest też trzykrotnym półfinalistą Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej (2012, 2018, 2020).

Reżyseruje spektakle dramatyczne (przedstawienia zrealizowane na podstawie dzieł T. Różewicza w OPT Gardzienice: Matka odchodzi, 2015, Świadkowie albo nasza mała stabilizacja, 2016, Nora Ibsena, Scena Polska, Tešinske Divadlo w Cieszynie, 2020), słuchowiska w Teatrze Polskiego Radia (2017, Gate 0, 2018, szczegółowa teoria życia i umierania, 2020, Las na podstawie własnych tekstów, 2019, Rzeczy, których nie wyrzuciłem Wichy, 2020, Cisza Rusek), spektakle telewizyjne (2018, Pradziady Kuczoka, cykl „Teatroteka” WFDiF), opery (2017, Francesco Cavalli, Il Giasone, TCN – AT Warszawa) oraz koncerty (Dobranoc na podstawie własnego scenariusza, Festiwal Gorzkie Żale – Nowe Epifanie, 2016).

Komponuje muzykę do spektakli dramatycznych i słuchowisk,  jest także autorem opracowań muzycznych.

Jest eseistą i krytykiem kulturalnym, pisze o literaturze, muzyce, filmie i teatrze. Swoje teksty publikował m.in w „Dwutygodniku”, „Ruchu Muzycznym” i „Teatrze”, a także w programach operowych i festiwalowych oraz katalogach wystaw. Jego teksty naukowe były umieszczane w periodykach literaturoznawczych i kulturoznawczych oraz tomach zbiorowych. W 2017 roku opublikował monografię Teoria polskiego dramatu postsakralnego na przykładzie twórczości Stanisława Wyspiańskiego i Tadeusza Różewicza (Wydawnictwo: Wydział Polonistyki UW).

Był stypendystą m.in Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (2012/13) i Rektora Uniwersytetu Warszawskiego oraz laureatem Stypendium Artystycznego Miasta Stołecznego Warszawy (2017).