Michał Zdunik (ur. 1990), dramatopisarz, reżyser, eseista, kompozytor muzyki teatralnej. Jest absolwentem polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim (2015) i reżyserii na Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie (2019).
Jest autorem dramatów – to m.in: Lalki (2010, publikacja w „Dialogu” 7-8/2010, prapremiera w Teatrze Witkacego w Zakopanem), przełożonego, wydanego i zrealizowanego we Francji (Lalki/Les poupéss, Universitaires du Mirail, przekład: Kinga Joucaviel), Origami (2011, inspirowana Oziminą Wacława Berenta, prapremiera: XII Dni Dramaturgii, Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, reż. T. Węgorzewski), Aż do samego końca (prapremiera w Teatrze Polskiego Radia, PR I, reż. Julia Mark) oraz szczegółowa teoria życia i umierania (publikacja „Dialogu”, 5/2018 i antologia Polska jest mitem, premiera Teatr Polskiego Radia. przekład na niemiecki: Saskia Herklotz, wydane w antologii Polen ist ein Mythos) i Wzór na pole trójkąta (2020, Nowy Teatr w Słupsku, reż. Jan Hussakowski).
Reżyseruje spektakle dramatyczne (przedstawienia zrealizowane na podstawie dzieł T. Różewicza w OPT Gardzienice: 2015: Matka odchodzi, 2016: Świadkowie albo nasza mała stabilizacja, 2020: Nora Ibsena, Scena Polska, Tešinske Divadlo w Cieszynie, 2021: Dziewiąty dzień księżycowy Hromowej, Teatr im. Adama Mickiewicza w Częstochowie, 2021:, Powrót Bukowskiego i Zdunika, Teatr Miejski w Gliwicach, 2022: Noc Ciemna. Opowiadania Franza Kafki w Teatrze Ochoty w Warszawie), Umiłowane według własnego tekstu, Teatr Rampa w Warszawie), słuchowiska w Teatrze Polskiego Radia i Radiu Białystok (2017: Gate 0, 2018: szczegółowa teoria życia i umierania, 2020: Las, 2021: Requiem dla Stanisława Wyspiańskiego i Poranek, 2023: Katyń. De profundis, 2024: Głosy ciemności na podstawie własnych tekstów, 2019: Rzeczy, których nie wyrzuciłem Wichy, 2020: Cisza Rusek, Ba! Kassa, 2021: Intruz Maeterlincka we własnym przekładzie, 2022: Praski Rejtan Zaremby, Pled Kassa, Ślepcy Maeterlincka we własnym przekładzie, 2023: Cień na podstawie Żeromskiego, Matka odchodzi Różewicza, 2024: Sen o jesieni Fossego), spektakle telewizyjne (2018: Pradziady Kuczoka, cykl „Teatroteka” WFDiF), opery (2017: Francesco Cavalli, Il Giasone, TCN – AT Warszawa) oraz koncerty (2016: Dobranoc na podstawie własnego scenariusza, Festiwal Gorzkie Żale – Nowe Epifanie). Wielokrotnie reżyserował również czytania performatywne oraz audioseriale. Jego prace były prezentowane na wielu festiwalach – m.in „Dwa Teatry”, Nowe Epifanie, Teatroteka Fest czy Festiwal Sztuki Reżyserskiej „Interpretacje”
W 2018 roku został laureatem Nagrody Talanton za najlepszy debiut dramaturgiczny na antenie radiowej Jedynki. W uzasadnieniu napisano: Za umiejętność pisania o tym, czego nie widać. Za stworzenie własnego stylu, który łączy tradycję z nowoczesnością. Z kolei słuchowisko Szczegółowa teoria życia i umierania zdobyło Nagrodę Honorową im. Krzysztofa Zaleskiego za twórczość odrzucającą stereotypy i łatwe nowinki, umocowaną w pamięci i historii, dotyczącą problemów współczesności na XIX Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Telewizji Polskiej „Dwa Teatry – Sopot 2019”. Na XX Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Telewizji Polskiej „Dwa Teatry – Zamość 2021”. został nagrodzony scenariusz będący adaptacją tekstu Marcina Wichy Rzeczy, których nie wyrzuciłem. W 2024 roku XXI Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Telewizji Polskiej „Dwa Teatry – Sopot 2024″ otrzymał nagrodę za muzykę do słuchowiska Głosy ciemności. W 2025, na XXII Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Telewizji Polskiej „Dwa Teatry – Sopot 2025″ otrzymał dwie nagrody za słuchowisko Kanał – za scenariusz będący adaptację tekst i za muzykę; samo słuchowisko zostało jeszcze wyróżnione trzema nagrodami (za dwie role drugoplanowe i realizację akustyczną).
Jest też pięciokrotnym półfinalistą Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej (2012, 2018, 2020, 2023, 2024). Spektakl telewizyjny Pradziady zdobył Bronze Remi na 53 Międzynarodowym Festiwalu Filmowym WorldFest w Houston w kategorii Independent Shorts – Dramatic – Adaptation. W 2024 słuchowisko Głosy ciemności, które napisał i wyreżyserował oraz do którego napisał muzykę, zostało zgłoszone do międzynarodowego konkursu Prix Italia 2024 jako reprezentant polskiej radiofonii w kategorii „Audycja o muzyce”, a także – zakwalifikowało się do finału festiwalu Grand Prix Nova w Bukareszcie.
Komponuje muzykę do spektakli dramatycznych i słuchowisk, jest także autorem opracowań muzycznych.
Jest eseistą i krytykiem kulturalnym, pisze o literaturze, muzyce, filmie i teatrze. Swoje teksty publikował m.in w „Dwutygodniku”, „Ruchu Muzycznym” i „Teatrze”, a także w programach operowych i festiwalowych oraz katalogach wystaw. Jego teksty naukowe były umieszczane w periodykach literaturoznawczych i kulturoznawczych oraz tomach zbiorowych. W 2017 roku opublikował monografię Teoria polskiego dramatu postsakralnego na przykładzie twórczości Stanisława Wyspiańskiego i Tadeusza Różewicza (Wydawnictwo: Wydział Polonistyki UW).
Przez kilka lat prowadził kursy z historii literatury pozytywizmu i Młodej Polski i dydaktyki polonistycznej na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, uczył w liceum z programem matury międzynarodowej, wielokrotnie prowadził warsztaty literaturoznawcze i słuchowiskowe.
Był stypendystą m.in Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Rektora Uniwersytetu Warszawskiego i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz laureatem Stypendium Artystycznego Miasta Stołecznego Warszawy
Materiały promocyjne (nota biograficzna, pełna lista realizacji publikacji, fotografie)